نه به پیکنیک و زیرانداز و آدمهای خستهکننده
کاش یه رفیقی داشتم که با هم تو جادههای بیانتها اسکیت میکردیم.
خونهی شیشهای گلها
گلهایی برای خوندن!
شاید آدما مینویسن که فراموش نشن...
شاید هم برای اینکه احساساتشون نگنده...
فقط اینو میدونم که یه نویسنده ذاتا همیشه مینویسه، هرجایی که باشه...